Baklagillerde Gübreleme: Havadan Azot Toplayan Bitkiler
Mercimek, nohut, fasulye ve diğer baklagilleri özel kılan şey, kök yumrularındaki (nodül) bakteriler aracılığıyla havadaki serbest azotu bitkinin kullanabileceği forma çevirmeleridir. Yani bir bakıma kendi azot gübresini kendileri üretirler. Ama bu ortaklığı doğru yönetmek gerekir.
Simbiyoz: bitki ve bakteri ortaklığı
Azot bağlama, Rhizobium adı verilen bakterilerle baklagil kökü arasındaki simbiyotik ilişkiyle gerçekleşir. Önemli bir ayrıntı: her baklagilin kendine özgü bakterisi vardır — örneğin nohutta Rhizobium ciceri, mercimek ve fiğde Rhizobium leguminosarum etkilidir. Toprakta o bitkiye uygun bakteri yoksa (özellikle ilk kez ekilen alanlarda), tohumu bakteriyle aşılamak gerekir.
Azot tuzağı: az verin
Baklagillerde en sık yapılan hata fazla azotlu gübre atmaktır. Toprakta hazır azot bol olduğunda bakteriler tembelleşir, nodül oluşumu ve azot bağlama azalır. Bu yüzden yalnızca fideciklerin ilk ihtiyacını karşılayacak kadar düşük dozda başlangıç azotu verilir; gerisini bitki kendi bağlar.
Fosfor ve potasyumun rolü
Fosfor, hem bakterinin aktivitesini hem kök gelişimini artırarak nodüllerin daha erken, daha büyük ve daha çok sayıda oluşmasına yardım eder. Nohutta genel olarak birkaç kg/da azot ve daha yüksek fosfor dozlarının verimi olumlu etkilediği bildirilir. Çinko takviyesi de bazı çalışmalarda verim ve kaliteyi destekler.
Toprağa armağanı
Baklagiller hasat sonrası toprağa azot bırakır; bu yüzden ekim nöbetinin değerli halkalarıdır. Kendinden sonra ekilecek tahıl için toprağı zenginleştirirler. Organik ve organomineral programlar, bu doğal döngüyü toprak sağlığıyla birleştirir.
Fosforlu organomineral tabanla nodülü destekleyin
Le-Sol — fosfor ve organik madde ile güçlü kök ve nodül.
Ürünü incele