Kayısı ve Şeftalide Dengeli Gübreleme
Sert çekirdekli meyvelerde — kayısı, şeftali, nektarin, erik — sık görülen bir tablo vardır: ağaç bol çiçek açar ama meyve az ve küçük kalır. Bunun arkasında çoğu zaman beslenme dengesizliği yatar. Doğru gübreleme, hem meyve tutumunu hem kaliteyi belirler.
Önce toprak analizi
Kayısı ve şeftali; azot, fosfor, potasyumun yanı sıra demir, çinko, bakır ve bor gibi mikro elementlere de ihtiyaç duyar. Doğru program ancak toprak (ve tercihen yaprak) analiziyle kurulur. Genel bir başlangıç olarak dengeli bir NPK (örneğin 10-10-10 mantığında) tercih edilir, analiz sonucuna göre oranlar ayarlanır. Bahçe kurarken dekara birkaç ton iyi yanmış ahır gübresi vermek toprağın temelini güçlendirir.
Her elementin görevi
- Azot: Meyve bağlama ve çağla döneminde yoğun ihtiyaç duyulur; hareketli olduğu için her gübrelemede dengeli yer almalı. Eksikliğinde kayısıda yapraklar kısa ve sarımsı yeşil, dallar ince olur; çok çiçek açsa da meyve az ve küçük kalır.
- Fosfor: Kök (saçak kök) gelişimi ve çiçeğin meyve sapına bağlanması için gerekli; toprakta yavaş hareket ettiği için tabandan verilmeli.
- Potasyum: Hücre duvarına etki eder; meyve kalitesini ve hastalığa direnci doğrudan etkiler. Fosfor gibi yavaş hareket ettiğinden tabandan uygulanır.
- Çinko ve bor: Çiçek tutumu ve döllenmede kritik; genellikle yapraktan verilir.
Tuzluluk ve organik madde
Hafif tuzlu koşullarda zamansız yaprak dökümü ve gövdede zamk akıntısı görülebilir. Potasyumlu gübreleme (potasyum-sodyum arasındaki zıt ilişki sayesinde) ve kaliteli organik gübre kullanımı bu etkiyi bir ölçüde hafifletir. Organomineral taban gübreleri, mikro element dengesini korurken toprak yapısını da iyileştirir.